Imperator

A cóż to jest ten blip*?

Za wielką wodą ostatnimi czasy wielkie sukcesy odnosi tłiter. Idea jest prosta - dostajemy swojego mikro-bloga, na którym wpisujemy krótkie wiadomości. Metod i strategii wykorzystania takiego narzędzia jest naprawdę sporo i zapewne dużo poznamy jeszcze w przyszłości.

Marcin Jagodziński i Zbigniew Sobiecki stworzyli polski odpowiednik twittera, o swojsko brzmiącej nazwie blip, który oprócz tego, że idee twittera kopiuje, to wnosi naprawdę dużo świeżości (albo tak mi się tylko wydaje - zawsze wolałem korzystać z polskich serwisów, pomimo tego, że angielskim posługuję się dość dobrze).

Do czego blipa można wykorzystać? Jedni wpisują tam co w danym momencie robią, inni wrzucają ciekawe linki, jeszcze inni piszą relacje z różnych ciekawych wydarzeń (z pomocą komórek z aparatami i mmsów), a ostatnio blip pozwolił na dość oryginalne podejście do konferencji.

Gdy po raz pierwszy usłyszałem o idei twittera pomyślałem, że pomysł jest nietrafiony, tępy i w ogóle niefajny (+ przeznaczony dla głupich nastolatków). No bo po jaką cholerę pisać co się robi w danym momencie? (o tym, że pisać można też 20 tysięcy innych rzeczy nie pomyślałem). A teraz sam korzystam z blipa i szczerze mówiąc jest to całkiem fajna sprawa** (jeżeli ktoś reflektuje na testowanie wersji beta, to zostało mi jeszcze jedno zaproszenie).

*Użytkownicy serwisu g…o.net prawdopodobnie skojarzyli sobie blipa z blimpem i właściwie dosyć słusznie. Blimp jest nieudolną kopią blipa i jak niektórzy zdążyli już pewnie zauważyć nazwa jest na tyle oryginalna, że panowie z grona raczyli dodać aż jedną literkę. Bo przecież grunt to kreatywność!

**Nie wiem na ile moja sympatia do blipa jest spowodowana fajnością serwisu, a na ile jest to kibicowanie mu od samego początku powstawania w bólach i ogromny szacunek dla twórcy serwisu (Marcin jest jednym ze współorganizatorów spotkań bootstrap i tam go poznałem), więc żeby mieć obiektywną ocenę najlepiej chyba sprawdzić samemu.